Notatka o „Sztuce Japonii” W. Kotańskiego

1695a20ec37c56531de1196862578087b705Zdobnictwo obrzeży otworów naczyń także wskazuje ciekawą ewolucją. Pierwotne rozwiązanie było najprostsze: brzeg równy, bez ozdób. Już w II okresie rozwoju (ok. 5800 – ok. 3100 p.n.e.) na niektórych naczyniach umieszczano wokół górnego obrzeża, w symetrycznym układzie, kilka guzów z gliny, co tworzyło rodzaj korony. Niekiedy też wycinano na brzegi cztery różne łuki wygięciami w dół, tworząc cztery symetrycznie rozmieszczone ostrołuki. Najbogatsze zdobienia występują w okresie III (ok. 2500 – ok . 1800 p.n.e.). Z reguły jest to co najmniej ornament falisty lub ząbkowania; najbardziej charakterystyczne są jednak naczynia o bogatej nadbudowie na obrzeżach, wykonanej z gliny w kształcie kilku niby-rogów, lub czterech niby-dziobów albo występów zwróconych ku górze z przewierconymi na przestrzał otworami, przypominającymi ucha (jakby służyły do wieszania na sznurach w charakterze lampek oliwnych). Ten typ zdobienia powodował niekiedy przekształcenie się okrągłego otworu naczynia w czworokątny.*

Czytaj dalej „Notatka o „Sztuce Japonii” W. Kotańskiego”